Rytah's profileArabian beauties, photo...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Arabian beauties, photos from the Middle East and lazy cats |
|||||||||||||||||||||||||
I love messages here
Public folders  Al Mankhool Road - 7 maart
Bur al Arab
Bur Dubai - Museum - Creek - Souk - 11 maart
Burj Dubai - 9 maart
Desert in Dubai - 10 maart
Dubai 5 & 6 maart 2009
Dubai 6 maart
Dubai 7 maart 2009
Dubai 8 maart 2009
Dubai 9 maart 2009
Madinat & Goudsouk - 8 maart
Mall of the Emirates - 9 maart
Mystic of the Middle East
Openbaar
Perzische Golf - 7 maart
Sheikh Zayed Road - 9 maart
The Far Middle East - Fotos @ Angelo
wijsheid door de eeuwen heen
|
May 18 Dubai verslag 9 maart 20099 maart
Als 1ste rond 8.00 uit de veren. Rond 11.00 is A hier om een ziekenhuis bezoek af te leggen. Is niet per se een gezellig onderwerp tijdens een vankantie ofschoon.... . Een rondleiding door het supermoderne Hospital waar Muna als arts werkt is wel een belevenis op zich.
De entree van het ziekenhuis is meer een lounge van het hotel, gezellig met overal leuke zitjes, een enorm buitenterras, een cafetaria waar alles en nog wat te verkrijgen is. Ipv van in onder een glazen afdak te moeten gaan staan om te roken (hier) is hier een gezellig buiten terras met comfortabele stoelen en een mooi aangelegde tuin midden in de stad, niet al te ver van waar wij verblijven en ver van de skyline.
Muna verwelkomt ons in een best wel kort rokje, tot net aan de knie. Onze ogen zijn uit onze kop gerold, voornamelijk tijdens de rondleiding van de koninklijke suite, echt niet te beschrijven. Alle bedden hebben lakens van Egyptisch katoen, de suite heeft 2 zitkamers voor ca 24 man en 2 eettafels voor 24 man, een volledig ingerichte keuken en een buitenterras, waar je rustig een BBQ voor 24 man kunt organiseren. De badkamer heeft kranen van bladgoud, het douchegordijn is van pure zijde bestikt met parels, de muren behangen met behangpapier wat reinigbaar moet zijn met ontsmettingsmiddel. De gastenkamers zijn gezellig en zeer super de luxe ingericht met kroonluchters, oude juwelen in frames achter glas (zie je veel hier) . En zelfs al is de vorst de grote sponsor toch dient hij een kapitaal per dag neer te leggen om hier verblijven, wat tamelijk frequent voorkomt, bv als een van de Royals een sneetje in een vinger krijgt. De Royals hebben eigen lift en alles is super beveiligd.
Een van de sjeika’s of nichten ervan had een gezonde zoon gebaard en zowat het hele ziekenhuis rook naar bloemen die voor haar deur stonden. Geen bossen bloemen maar bomen bloemen, bloemen tot aan het plafond. Durfde niet te al te veel te fotograferen. Maar een glimpje moet kunnen. Aangezien we niet vaak door de gangen van de staff en verpleegsters rennen, kennen we ook de routine niet en Muna waarschuwt ons continue niet de ovr de rode zones te stappen want die lieden naar de steriele omgeving en daar mogen we uiteraard niet naar binnen. Verder hebben we een catherisatie achter glas gezien, bizar te volgen op allerlei schermen en de patiënt in kwestie was ook duidelijk te zien. Als niet arts vond ik dit teveel van het goede, niet eng maar een regelrechte inbreuk in de privacy van een patiënt. Die schermen tot daar aan toe maar die man op de operatietafel (netjes afgedekt hoor) was minder. Hij kon ons gelukkig niet zien want je kon van buiten naar binnen kijken maar niet vv. De hartchirurg was klaar en komt even de monitors checken en loopt vriendelijk groetend weg. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wat het ook is, ik bedoel het was een serieuze aangemelde rondleiding.
De staff en de patienten indien mogelijk kunnen gebruik maken van een zwembad, sauna (oef) en een fitness ruimte.
Geluncht in mijn geliefde Madinat bie den Italiaander, scampi fritti en geitenkaassalade. Eigenlijk kan ik hier alleen een hele dag blijven. Ik heb mijn hart verloren aan madinat, het bruist van leven en is open, met veel water kanaaltjes, abra's, een nep venetië, maar toch gezellig, schilders, pottenbeschilderaars en mannen die flesjes gekleurd woestijnzand keurig met je naam in het zand schrijven. Parfums en essence's waar ze verzot op zijn. Antiek en kitch en chocolade en een heerlijke Italiaan. Lawrence of Arabia loopt rond met een valk op zijn arm. Echter zijn chaperonne (fotofrafe) laat me niet toe een foto van hem te nemen. Ben bijna in een enorme kruik gekropen om dit toch stiekem te doen maar heb er toch maar van afgezien.
Er tijden 10.000 taxi’s in Dubai rond : Roze taxi’s alleen voor vrouwen, ofschoon echtgenoten ook mee mogen. Blauwe, rode, gele en groene, de chauffeurs dragen bijpassende das. De een zegt al wat meer dan de andere maar 90 % maakt deel uit van de veiligheidsdienst van de Sjeik. Want in een taxi vang je veel op als je wil. Ze spreken nauwelijks Engels maar wel vloeiend Arabisch. Let erop alleen gebruik te maken van deze taxi’s alle andere zijn privé en zijn veel duurder.
Als Angelo in het hotel met zijn eigen auto is, wordt zijn auto weggebracht voor nopes. Service van het hotel. De auto staat ca 2 km ver op een parkeerterrein waar het Courtyard hotel een eigen parking gereserveerd heeft. Kost je wel een Euro tipgeld. Maar zelf parkeergelegenheid vinden is nauwelijks mogelijk en er staat een dure parkeerautomaat,
Foetsie Camera doet raar en de camera’s zijn hier stukken goedkoper dus even naar de Jumbo gezocht op Al Nassar Square. Er had een vogel op Ed gepoept, was even paniek, ik ren een Indische zaak naar binnen en vertel man in gebroken Engels : husband dirty because of bird. Quick quick come in, antwoordde de eigenaar en de kraan liep al voor ik Ed zijn hemd stond af te boenen met pakken natte keukenrol, rotduiven. Normaal engels moet je niet spreken want dat verstaan ze niet. Maar alle buitenlanders spreken arabisch (met uitzondering van mijn zoon, die inmiddels nog maar een 30 woorden kent).
Terug naar hotel, de was weekt in het bad en we gaan zo een tweede poging wagen in het Belgische frietenkot. : Het Belgian Beer Café blijkt een keten van een 70 tal restaurants over de hele wereld verspreid te zijn. En het is echt TOP. Ver van de Skyline, aan het uiteinde van de creek, dicht bij het vliegveld waar je totaal geen overlast van hebt ligt het in Fantasy Dubai. Nog niet voor een 10de klaar maar wat af is, is mooi. Het hotel is een typisch hotel voor een tussenstop naar het verre Oosten. Maar heel veel expats en locals komen hier een hapje eten en vooral Belgische bieren drinken. Ze zijn er allemaal, alle trappisten, Hoegaarden, bolletjes Koninck, Kwak, Jupiler, Stella. Ik krijg een complete cultuurschok te verwerken, ik kom opeens in een Belgisch bruin Café terecht.
Oude Belgische spreuken, oude foto’s, kannerjserkes (boekentassen), duiven-ringenklokken, oude reclameborden, Mariabeelden, de oude Koninklijke familie in zwart wit, een Belgische landkaart anno 1900, echt is sta paf. Meer dan Ed, want die kent dit niet. Ik vraag aan een zeer lieve dame van de bediening (die uit Marokko komt) of ik mag fotograferen (de spreuken, geen mensen). Heel snel staat de manager naast me (een yuppie Nederlander, vooral mijn type niet) of ik niet te veel wil fotograferen want er bevinden zich gasten die niet gefotografeerd willen worden. Dat begrijp ik zeg ik, ik fotografeer ook geen mensen zonder toestemming, net zo bekakt als hij. Ed grinnikt want die weet dat ik hoog Hollands praat als ik nijdig word.
Even later komt Philippe de chef kok, een echte bels het concept uitleggen en kletst heel lang met ons. Gisteren was een van de 5 droge dagen zegt hij, dan mag mogen we open doen maar alle alcohol of reclame moet afgedekt worden. Das zoveel werk kunnen we net zo goed de zaak dicht houden. Tijdens de Ramadan is het zeker helemaal niets vraag ik ? Nondedju, nee, het is de drukste maand van het jaar ? Ik : ????
Ach ja ze mogen eten en drinken na 7.00 uur 's avonds hé , en dan zit de zaak afgeladen vol met disdashas. Ze zitten dan allemaal met een kan thee voor zich, maar er zit wel wat anders dan thee in hoor buldert hij. Ik val bijna flauw. Het gekke is dat het helemaal niet hypocriet is, het is gewoon common knowledge en wat niet weet wat niet deert. Het speelt zich achter gesloten deuren af, niet op straat, en alles wat achter een gesloten deur plaatsvindt is privé en daar kan niemand zich mee bemoeien. Na ca 45 min krijgen we een van de mooiste tafels op het terras met een immens uitzicht op de kreek en in de verte de befaamde Sjeik Zayed Road met de skyline. Hier is nauwelijks verkeer, er flanneren wat toeristen en locals langs de oever, het is lekker al is het donker. De Dhows varen feestelijk verlicht voorbij, een sprookje in eigen land ?? De chef brengt ons welgezind een bierplankje, iets wat de Indonesiër heeft moeten leren uitspreken. Hij kent een paar woorden en de bediening is echt aardig, ze vormen samen een geweldig team. Het eten, friet met stoverij en witloofsalade is heerlijk maar hij heeft ook vol au vent en stoemp met worst (peeënkluts) en balletjes in tomatensaus. Varkensvlees vraag ik met grote ogen, heb je twee keukens dan ? Zeg zie je hoe druk het hier is , antwoordt hij, ik heb twee koelkasten, maar ik ga echt de pannen geen 7 keer afwassen, ben je zot, dat merkt geen een. Ik lig helemaal dubbel. Ed vindt de biertjes lekker en Muna spuugt niet in de rode wijn, ik ook niet in de witte, Angelo was weer de klos en zat aan de cola, arm jong. We waren rond 3 uur thuis.
Rytah, tot overmorgen Inshallah, nog 10 lappen die volgen. Overigens, mocht er iemand Midden Oosten verslaafd zijn inmiddels, 2008 staat ook on line en alle fotomappen waar geen 2009 in voorkomt zijn van 2008.
May 16 Dubai verslag 8 maart 2009Mohammed is jarig vandaag, Ons verslapen en niet naar de moskee geweest. Wel lekker gegeten aan de creek, in Blue Barjeel, deze was nog verlaten maar snel kwamen er een nest pinguïns aan. Half gesluierd, niet gesluierd en een aantal bedoeïenen met gouden masker. De vrouwen dragen de maskers omdat de wilde bedoeïen zeer jaloers zijn. Het is een beetje angstaanjagend.
Ik hoor een kleine kat miauwen van de honger, ze zit op kartonnen dozen en mama is de hort op. Even komt ze het kitten zogen en dan is ze weer pleiten.
Tot mijn verbijstering brandt de straatverlichting overdag terwijl je zonder zonnebril geen steek voor ogen ziet van de felle zon. Hier een daar werkt een stoplicht op zonne-energie en een enkele parkeerautomaat.
De mannen van het restaurant, een is een Libieer, wil Ed per se een de shisha aanbieden, maar gelukkig begint hij hier niet aan. De overheid wil de shisha verbannen, maar dit stuit op veel onbegrip, het is immers een eeuwenoude traditie om kaneel, appel of wat dat ook door een waterpijp te zuigen. Angelo vertelde een maf verhaal, hij moest ergens naar een kantoor en kon het niet direct vinden. Hij dacht dat de kantoren in een huis gevestigd waren. Hij liep naar binnen, de heer des huizes joeg de vrouwen de keuken in en haalde de waterpijp naar boven. Na ca een uur over koetjes en kalfjes te zitten praten vroeg Angelo waar de kantoren waren. Kantoren zei de man, ik heb geen kantoren, dit is mijn huis. Och je bedoelt de kantoren van Z, die liggen verderop aan de weg 2de zijstraat links.
Via het ministerie van financien de westkant van de Creek bezocht. Er staat een oud fort met een gezicht erop, maar dit vind ik in geen enkel boek terug.
Naar het oude paleis van een Maktoum geweest een hele boel cultuur opgesnoven Dubai vroeger en nu. En ver gewandeld. Het huis van de voormalige heerser Sjeik Saeed Maktoum is geheel gerestaureerd en en tot museum omgetoverd. Je moet je bukken door de lage deuropeningen om een maquette van het oude Dubai te zien en erhangen foto’s van Dubai in de jaren 60 en 70. Het is geen probleem deze te fotograferen, nee het wordt enorm gestimuleerd.
Edn gids vertelt dat de wortels van de familie Maktoum bij een bedoeienstam uit de woestijn van Abu Dhabi liggen. Zij trokken naar Al Ain omdat ze beseften dat de zeehandel goed zou zijn voor zaken en Abu Dhabi heeft geen creek. De Maktoums bezetten de creek wat goed was voor 2 eeuwen ruzie. Deze vete stopte toe Abu Dhabi olie boorde en het zware materiaal alleen maar via de creek aan land kon komen. De Maktoums mochten Dubai houden als Abu Dhabi de creek mocht gebruiken. Tot 1950 hadden de emiraten enkel een mondelinge historie er werd niets opgeschreven, een woord was immers een woord, en breek dat woord niet want dat is oneer, ontaart in bloedvetes en niet zelden in oorlog.
Dit huis is in 1896 gebouwd (31 jaar ouder dan ons huis) van koraal bedekt met kalk en zandpleister, een van de oudste gebouwen van Dubai.
Onze wandeling voorzettend lopen we voorbij nog meer musea maar een per dag is genoeg. We drinken verse jus op een druk terras, Al Areesh en koekeloeren naar de lege vrachtschepen die hun lading voor Irak komen ophalen. Er is er maar een terrasje hier, maar het restaurant heeft internationale roem. Gek dat men niet meer terassen heeft ofschoon ze zouden 6 maanden per jaar dicht zijn van de hitte. En zoveel toeristen zijn hier niet, de meeste gekken liggen te bakken ingesmeerd met olie op het strand.
We zetten onze tocht verder en hopen op Jumeirah Beach Road te belanden wat niet lukt want hier lopen we het echte grote havengebied in. Ik zie weer een poes die moet uiteraard ook op de foto. De katten hebben heldergroene ogen hier, glanzend als transparante jade.
Een voetgangerondersteek naar Deira (oversteek kan niet) ontdekt, helaals was deze buiten gebruik.
Het is afgaand water zegt Ed. Aan wat zie je dat vraag ik want het tij is nauwelijks zichtbaar. De meeuwen zwemmen echter pijlsnel achteruit.
Bij het teruglopen zoeken we alle schaduwplekken op, een uur zon is genoeg geweest. Voor het ontbijt-restaurant ligt een een oude Abra met 3 schaars geklede mannen die niets doen of in ieder geval in onze ogen niets. Opeens trekken ze nog meer vodden aan en springen overboord. Even later ligt de boot droog op een klein strandje waar plotseling honderden meeuwen landen.
Een foto van Ed en een arabier gemaakt, wellicht een van Saoudi want hij draagt schoenen en zwarte sokken, hier lopen de lokalen op sandalen, Prada maar toch sandalen.
De soek ontwaakt, deuren worden knarsend ontgrendeld en stuk voor stuk komt een kleurenwaaier je tegemoet. Exotische rollen stof, zijde en kasjmier, het ruikt ook naar verse stof, een doordringende geur van nieuwe textiel. De aanleveringen worden gedaan door arme Indiers of Pakistani, volbeladen handkarren met tientallen rollen weefsel.
Tafellakens en wandeco’s, matjes en rollen, duizenden meters textiel. Ze zijn de trading nog maar net gestart en vertellen elkaar de dagelijkse nieuwtjes, we worden niet belaagd. Bussen Duitsers worden door de soeks gejaagd om vervolgens op de kade met zijn 15 op een Abra gezet te worden en waarschijnlijk worden ze aan de andere oever in Deira de goudsoek doorgejaagd.
De mannen lopen of in Westerse pakken of DD’s met of zonder hoofddoek. Velen lopen snel en slim met een laptoptasje en dragen pakken, of hemden met lange mouwen. Ze kijken in ieder geval slim. Of chagrijning. Alleen de toeristen dragen hemden met korte mouwen. De zon is ongenadig en het is niet voor niets dat ze hun huid beschermen. De Engelsen lijken na een dag al op een tomaat maar ik ben zo verstandig om niet alleen een sun block te smeren, want de plekjes die ik vergeten heb prikken heftig. Ook heb ik altijd een katoenen sjaal bij me om over me heen te slaan, ter bescherming van de kreeftskeerkring zon.
Kon de verleiding van de winkel om de hoek bijna niet weerstaan. Zoveel worst ik werd er gek van. Eenheidsworst in alle kleuren, organza tafellakens 15 Euro, 2 voor 20, unieke prijs, mooi cadeau om weg te geven, om te houden en om te verkopen. Ik ben een eerlijke zakenman zegt hij, mijn naam is eervol. Ik neem mijn schoondochter mee morgen zeg ik. ????-tekens verschijnen in zijn ogen, ja ze is een local. Offer alleen vandaag geldig zegt hij. Morgen niet meer. Nee zal wel niet, He almost ripped you zegt Muna later.
Angelo besluit om ons te verassen in de Crown Plaza in Fantasy Dubai. Wij er naartoe met een taxi. Binnen 15 min ter plaatse maar tot onze verrassing is het Belgische Café met friet en stoverij dicht omdat Mohammed jarig is en Dubai droog staat (geen alcohol, nergens). Vandaag een dag later klinkt de imam nog triestig het is 9 maart inmiddels 18.30 en de laatste verzen ter zijner eer worden in droefenis verkondigd, hoe groot, edel en nobel. Klinkt eigenlijk alsof de CD stuk gedraaid is. Weet je echt leuk om naar te luisteren. Er zijn 5 droge dagen in Dubai, de verjaardag van Mohammed en het begin van de Ramadan. De andere 3 zijn niet te achterhalen, Muna kent ze niet.
We waren binnen 30 min terug in het hotel Angelo bellende niet naar de Crown Plaza te gaan. Ok komen naar jullie toe. Om 21.30 zien we scheel van de honger en besluiten zelf naar het restaurant beneden te gaan. Pub dicht ! Uiteindelijk met zijn 4-en gegeten en de minibar geplunderd. Nou ja 1 gin tonic en een wodka orange.
Angelo stond ook droog want moest rijden en Ed had nog biertjes. Weer dubbel, room service mag niets leveren, maar wat op je kamer staat, daar doe je mee wat je wil.
Best raar een droge dag, niet dat we thuis iedere dag aan de fles hangen het is gewoon raar, is iets voor Balkellende.
Terwijl dit verslag gestadig groeit, is allang klaar in proefversie hoor, maar kippig als ik ben mag ik dan wel verkondingen de Nederlandse taal te beheersen maar maak ellendig veel typos die ikzelf niet zie. Hier is het wisselvallig weer maar daar stijgt de temperatuur ongenadig iedere dag tot deze in juli / augustus toppers van bove de 50 graden aangeeft. En wij
Inshallah tot morgen. Inshallah voor en achter, ik begrijp waarom, is alleen maar een excuus om allerlei afspraken te kunnen verplaatsen naar andere tijden. Ga dat thuis ook proberen. 's Avonds tegen baas zeggen, Inshallah tot morgen !
Rytah
May 15 Dubai verslag 7 maartEen woord is een woord, weer om 8 uur op. Voel me er niet eens zo slecht onder. Maar geheel en al zijn mijn botten nog niet op dreef. De zon staat alweer helder aan de hemel het is rond de 28 graden. Ik moet een borstel kopen want kan mijn haren niet kammen met een kam. Gelukkig is de supemarkt vlakbij.
In de smalle straatjes van de voedselsoek worden we bijna platgelopen door Indiers die opeens naar een bidplaats rennen. Het zijn vegetarians, die niets eten wat leeft,
We hebben bijna 12 km gelopen naar de oostkant van de Creek. We lopen langs de Dhows (houten boten) en zien opeens een wit yacht die de golf opgaat voor 30 euro per persoon. Een vrolijke arabier spreekt Nederlands. We zijn niet de enige Nederlanders hier en moeten derhalve eventuele opmerkingen fluisteren.
Kertsmis wordt hier niet gevierd, toch hangt nog overal kerstverlichting, bij een van de mooiste Dhows, hangen de ballen nog aan de trapleuning.
Kerstballen !
wat ben ik er voor een ?
De Creek en de Dhows blijven me fascineren, waar gaan ze heen, wat hebben ze aan boord, komt later aan bod Het is zaterdag en veel arbeiders slapen of klaverjassen in de schaduw van de bomen in de groene parken.
Een bank om even te komen is verademing tot je door een neger bijna bekeerd wordt. Catholic ? You are my brother and sister ! Hij was vroeger een mafialid maar toen zijn vader overleed heeft hij Christus gezien. Hij haalt een beduimelde bijbel tervoorschijn, bidt opeens wat zegt amen en verklaart prompt dat we nu zijn moeder en vader zijn en wil ons meeslepen naar een bijeekomst. Doe er wat aan aub smeek ik Ed. Die op een nette manier uitlegde dat we vooral vrijdenkend en op vakantie zijn. Hij schud ons de hand en vertrekt.
We naderen een onbekende goudkleurige windvangschoorsteen, het symbool van Dubai die een internationale award gekregen heeft voor zijn bijdrage aan het milieu. Ondertekend door de united nations. Men overweegt inderdaad om zonnepannelen aan te leggen in de woestijn, want momenteel krijgt Dubai nog steeds stroom opgewekt uit olie.
Overal langs de kade zijn opstapjes naar de ’s nachts verlichte Dhows, het ene al mooier dan het andere en ze nodigen uit tot poseren. De kade wordt vernieuwd en de overheid maakt excuses voor de overlast.
We lopen bijna tot excutieplaats waar we niet heen wilden. Steken de straat over en slenteren langs de ambassades, de ene nog groter dan de andere (de Nederlandse is ook niet klein) : Kuwait en Saoudi embassy (de laatste een kasteel), ik sta Ed vrolijk en naief (niet heus, weet best dat je uit de buurt van ambassades moet blijven) uit te leggen dat het Arabisch van rechts naar links geschreven wordt en opeens staat er een bewaker naast ons. Ik ga vrolijk door in het Engels (in korte broek), de man legt alles perfect uit, maar als ik mijn camera tevoorschijn haal is het hallas, niet doen dus. UK ambassade ziet er maar povertjes uit.
Toch Saoudi grin
Overal zie je op parkings de gekke open bestelbusjes versierd met allerlei kleuren, veren van alles.
Op een rotonde treffen we een uurwerk aan zoals in Modesto, het geeft de tijd van een paar zomers terug aan, een flowerclock.
In de Bastakia (kom ik later op terug) zitten arabieren oude ambachten te demonstreren.
Over het water rijdt een bus, of is het een boot ? Nee het blijkt een amfibiebus-boot die rijdt en vaart.
Het miniteus perfect aangelegd park van courtyard wordt schoongehouden met water uit kreek, ingenieus eenvoudig, een pomp en een slang en spuiten maar.
Zwaluwen, cri cri wonen in Dubai museum. Jaar in jaar uit en ze zijn groter dan de onze. Arabische zwaluwen. Ik hou ze in de gaten.
Met Angelo bij Shakespeare afgesproken dan moet hij de drukke, oude stad niet in. Ik weet de weg beter dan de taxichauffeur en tingel af, want ik wil niet voor een ongevraagde omweg betalen.
We gaan naar Atlantis voor de zonsondergang en iets te eten, maar we kunnen bijna niet meer lopen. Dus worden de plannen weer bijgesteld. Een Arabische agenda bijhouden is niet te doen, inshallah, neem de dag zoals deze komt. Met ingang van september 2008 is Dubai een nieuw “wonder” rijker. Het Atlantis the Palm hotel is gelegen op “The Palm Jumeirah” en staat in het teken van de verloren stad Atlantis. Er zijn diverse grote aquaria met tropische vissen, haaien, roggen en dolfijnen. Het hotel heeft de Nederlandse kranten gehaald en is niet alleen kolossaal maar ook fascinerend. Het is een stad in een stad. Een verlbijf daar kost een kapitaal maar eten is goedkoop.
De ondergaande zon is prachtig, en wordt uitgebreid bekeken want parkeerplaats is nauwelijks te vinden. Deze uiteraard uitgebreid vastgelegd.
Atlantis - author unkown - borrowed from internet Voor het gemak dan maar naar JBR (Marina van Dubai) dicht bij Muna. Met zijn 2-en gegeten en weer terug naar Palm Deira waar Muna’s auto stond. Ik kleed me om in de auto op een donkere parking, niet bepaald een gemeen gebruik hier, eignelijk heel stom, maar was pikkedonker. Nog wat rondgeslendterd, dure winkels, yups, arabs en expats, niet onze scene. Angelo rijdt ons bijna zonder benzine naar Bur Dubai. Asftand wat is afstand ? Pfoe 50 km is toch niks als de weg vrij is. Je mag 110 maar krijgt pas een boete van 130, dus als de auto 110 piept trekt niemand er zich iets vanaan. Ht gepiep stopt standaard bij 115. Maar ze rijden beter als vorig jaar, de boetes tikken toch aan. En vooral het puntensysteem.
Nog even gepupt, wordt dagelijkse routine, een slaapmuts, want een biertje op een terras zomaar buiten zit er nog steeds niet in. Nou ja fruitsap is ook lekker en alcohol in de hitte is niets waard.
Rytah
May 14 Dubai verslag - 6 maartLokale tijd rond 3.00 naar bed en om 8.00 eruit he. Met nescafé en alles erop en eraan, onze soppe. Ed gaat een eindje lopen en ik ruim de spullen op. Het is een mooi hotel alleen jammer dat wegens zelmoordpreventie van bezopen Europeanen de ramen niet open mogen. Dan maar deur open.
Om 9.00 uur (6.00 uur onze tijd !!!!) liep ik al langs de creek, langs parken en de Courtyard waar de hoge raad van alles bespreekt. Het is vrijdagmorgen, zondag dus niet erg druk en veel winkels zijn dicht. Hier en daar is een stoffenwinkel open.
The Creek, eeuweoude handelspoort - haven Hier aan de creek begint het verhaal van de ontwikkeling van Dubai van woestijnhandelspost tot moderne stad. Hier in dit oude deel zie je de historie aan de beide kanten van de creek en de toekomsts in de verte. Het eerste 5-sterren hotel is hier gebouwd en we logeren erin. Al heeft het wat sterren verloren in de loop der jaren. Het is een fraai hotel, veel verloop maar gezellig. Als snel kent ons, ons. De parelvisserij was ook gevestigd aan de creek bracht geld op tafel en Dubai werd snel bekend als een plaats waar niet arabieren zich konden vestigen. De souks zijn bijna allemaal in handen van Indiers en Pakistanen, die overigens dezelfde taal spreken. In 59 werd de creek uitgebaggerd nadat Abu Dhabi olie aanboorde. Dubai werd een vrijhaven. In 66 ontdekte men een eigen olieput en de de groei van Dubai bleef doorgang vinden tot de recessie vorig jaar. De kranen zijn niet meer zo prominent aanwezig en wat er nog staat, staat stil. En wat zie ik : de muiltjeswinkel van vorig jaar met dezelfe kat, alleen wat groter, Vorig jaar maakte ik wat zorgen om het diertje, maar blijkt een groot blik verse zalm te verorberen. Doen de meesten, blik vis aan de katten geven, terwijl er toch whiskas verkocht wordt. Zouden ze bang zijn dat er varkensvlees in zit ? Hier niet hoor, heb nog nooit kattenvoer met varkensvlees gezien eigenlijk. Ik denk aan Edward en de foto’s met veel kleur, een kakafonie van kleuren van stoffen, prachtig. Kwijlend loop ik rond, wit en westers, doelwit dus. Nee, wimpel ik ze af, dit is mijn eerste dag in Dubai, teveel indrukken, teveel indrukken.
Bur Dubai Souk Wat is nee ook alweer, och ja, of nee, het is la. We zitten in oude gedeeltde, waar pracht en praal niet heerst. Waar Pakistani’s naast Indiers lopen, je merkt het alleen aan de klederdracht. Tulbands en kleurige sarongs, transparant, volledig gesluierd, best pittige. Rommel, stof, een andere wereld. Meer Indisch dan Arabisch op de uithangborden, tailors en supermarktjes, exotisch fruit en groenten, ik weet niet wat welke vruchten.
Ik vraag wat het is en het antwoord luidt Don’t know in English. En vreemde kruiden. De was hangt de drogen op balkonnetjes. Hier kruist het westen het oosten en dat zullen we nog talloze keren merken.
Ik heb zelfs meerdere postbussen gevonden en openbare telefoons (die smerig zijn). We hebben zelfs een postoffice gevonden die er niet zou zijn. De bushokjes hebben airconditioning dat wel. Velen wachten in een bushokje op een taxi. Een gek huis gezien, Gods Gift, kan helemaal niet. Wat ik al jaren koester uit de huerta del cura in Allicante groeit hier als bodembedekker. Thuis is het paars in de zomer en groen in de winter hier is het donker paars. Op de eerste rotonde prijkt een beeldhouwwerkt, 3 poorten in een keer gebeiteld, een Chinese puzzel maar het blijkt het logo van de courtyard te zijn. Petunia’s staan in volle bloei en onze kamerplanten staan hier in volle grond in bloei. Vreemde bomen, vreemde vogels, er is een natuurreservaat vlakbij.
Na een paar uur in de lounge Starbuck’s koffie gaan drinken met een croissant, Die starbucks is helemaal niet zo speciaal, zij het dan drinkbare koffie zoals wij gewend zijn. Espresso genoeg, en Turkse koffie, maar ik kan geen drab lezen en lust het niet. Nog een rondje gaan lopen tot onze tong op onze schoenen hangt en onze voeten en benen echt pijn doen. Iedereen is vrij vandaag en vooral de Indiers lopen massaal hand in hand over straat foto’s van elkaar te nemen. Of ze maken geld over naar hun vaderland. Waarom ze hand in hand lopen weet niemand. De omgeving is bekend, het hotel the Arabian Courtyard bevindt zich pal voor het Dubai museum waar het altijd druk is en altijd wat te zien is. Op vrijdag echter geen locals. Een duiventil boven op een gebouw, hier en daar een kat niet schuw. Een auto op twee wielen. Om 5 uur in slaap gevallen (2 uur) en om 6 wakker gebeld door A. Ik ben minder onder de indruk als vorig jaar, want niet alles is nieuw. Maar als de Iman oproept tot gebed, luisteren we alle twee ingetogen, hebben geen idee waar het over gaat maar laten de klanken tot ons komen en ons hoofd is even leeg. We zitten een beetje onder de vliegroute maar hebben hier totaal geen last van, je ziet ze maar hoort ze niet. Waar we alle twee wat last van hebben is het stof en ’t zand. Ofschoon een goede zandstorm de pollutie beter bestrijdt dan een regenbui. partikeltjes vuil hechten zich aan de zandkorrels en na een storm is de lucht door en door schoon. Het is 18.30, de Iman roept weer op. De verkeersdrukte neemt weer af en A is onderweg. Zal wel via Abu Dhabi rijden, binnen een half uur ben ik er zegt hij. Ik ken de planning ondertussen al. Zonder horloge ben je hier beter af want tijden kloppen toch niet. Bestemmingen ook niet want de plannen zijn weer gewijzigd, die wijzigen hier per dag 10 keer. Nog steeds geen zonsondergang gezien, wat een land. Het verkeer neemt af, de duisternis valt, donker wordt het niet, wordt het nooit in dit land. Tijd is een relatief begrip schreef Einstein, Ik denk dat hij hier gewoond heeft. Rond 7 uur arriveert A, en neemt ons mee naar ’s werelds grootste Mall, the Mall of Dubai, Heel mooi, heel duur, veel volk (eindelijk zien we wat dishdashes en pignuins). Druk want iedereen moet het grote aqaurium zien wat niet te fotograferen is, Wat me mijn opvalt is een poster van het aquarium waar al de arabieren met hun gezinnen plaats voor nemen, in de houding gaan staan en een foto van zich laten nemen, Er is een indoor iceskatebaan, bijna zo groot als een voetbalveld. Machtige prachtige kroonluchters, enorme koepels die zachtjes kleuren wisselen van dag naar nacht. De marmeren vloeren zijn ingelegd met koper, maar de dure winkels met een huur van 1 miljoen jaar liggen en triestig en verlaten bij geen verkoop. Leeg. De recessie tikt hier hard aan. De verkopers staat triestig naar buiten te kijken. Zelfs de VIP’s lopen achteloos voorbij. Het is gebruikelijk om op zondag in de malls te paraderen. Ik zie hier nog steeds het nut niet van in, ben liever buiten. Angelo vertelt me als hij hier sterft, mijn haren rijzen ten berge, zal er op zijn grafsteen zijn voornaam en mijn achternaam komen te staan, hij neemt mijn naam mee. Tranen wellen op, het idee alleen al. Zolang hij geen local is, wat hij nooit kan worden, eis ik hem op. Muna belt, ze is aan het bowlen in de Mall of the emirates, waar de skihal is. Dus weer op pad naar de volgende mall. Daar is een kindervleugel en is het een pokkenherrie. We doen een spelletje, dure of goedkope dishdasha’s. Degene die opzwellen als een ballon zijn gemaakt van zwaar nylon en goekdoop. De soepel vallende, die met swung gedragen worden zijn van Egyptisch dun katoen gemengd met zijde en zijn secuur gestreken. Je hebt ze met en zonder kraag. Je hebt ze in alle kleuren, wit, zwart, beige, geel en blauw. Soms zijn de hoofdoeken simpel soms kunstig gevouwen. Per dag staan ze ca 2 uur voor de spiegel om die verhipte dingen slordig (vet cool) of conventioneel te draperen. De dure dragen een gouden Parker- of Watermanpen in een bovenzakje. De goedkopere hebben geen zakje. Opeens stoot hij me aan en zegt das een sjeik, Inderdaad, geflankeert door een 5 tal bulldozers heeft de skjeik een blauwe DD met wel zeer aparte hoofdoek. Zelfs de bewaking valt op door wit blauwe hoofddoeken. Ze lopen snel en doelbewust. Ik hobbel er wat achteraan om een foto te nemen maar die is mislukt, het is een snelle sjeik in actie geworden. We hebben het gehad met al die malls en besluiten een hap te gaan eten in het hotel. Met een neut. Er treedt een mager wicht op die opeens de lambada zingt en prompt staan veel nationaliteiten op de vloer. Ik heb het idee dat hier veel ‘betere’ arbeiders het weekend doorbrengen en dat dit de reden wel eens zou kunnen zijn dat de ramen niet openkunnen. Toch heb ik nog een dansje gedaan, want ze zingt fantastisch. 4 Pakistani hebben veel noten op hun zang maar wordt allengs minders als de liters bierpullen leger worden. Om 2 uur naar bed. Om de pagina niet al te zwaar te maken zal ik foto albums maken die bij de dag horen. Geniet van de lappen, of niet :-) Rytah Dubai Verslag 2009 - 5 maart
In alle vroegte mijn bed uitgeschopt, want Martine staat al vroeg voor de deur en wil voor de file in Brussel zijn. De rit loopt als een tierlier want is er nog geen kip op straat.
Om 7.30 zijn we al van de koffers verlost en kunnen we sigaretjes gaan roken en drink mijn eerste Starbucks ooit, die was in eigenlijk voor Dubai gepland. Heel duur overigens.
Boarding gaat vlot en in ca 45 minuten zijn we in Zurich airport wat helaas geen Kloten meer heet. Het gehucht wel. De open luchtrookruimte is vervangen door een dichte, redelijk te doen gesloten glazen hok. Weer gaan me met een metro naar een andere terminal en weer klinkt koeiengemekker door het treintje. Ook hier is op het einde van de terminal de laatste rookstop maar hier moet je de deur openhouden of je blijft erin. Boarding op tijd maar het sneeuwt en de vleugels moeten schoongespoten worden met hoge druk spuit en een gif groen goedje. 20 Minuten later is de plane gedoucht en de line-up kan beginnen. De luchtleiding geeft nog toestemming, maar na een 45 tal min vertaging stijgen we eigenlijk op.
Indmiddels zijn we al door tig poortjes gegaan, in Brussel piepte Ed, maar de laptop moest niet uit de hoes en op alle andere plekken wel.
Een vliegtuig vliegt een tijdje parallel mee, mooie vlinder in een azuurblauwe lucht zonder luchtvervuiling.
We vlogen over Roemenie, de zwarte zee, en Bagdad en Iran. In het donker zien we veel olievelden, grote vuren die duiden op krakers. In Bagdad was ik helemaal stil en bedacht me dat we hoog en droog zaten maar dat het daar beneden niet pluis is. Hemelsbreed een boogscheut hiervandaan.
Na een lange vlucht van 5.35 (na 3 uur heb ik het echt gehad) strekt Dubai zich onder ons uit. Marhara wacht ons op, Mr Barboul en Mrs Bardoul-Desender. Vlot de bagage opgehaald terwijl ik me in de taxfree haast om wat bier en sigaretten te kopen. Alchohol is zo goed als verboden in dit land maar ik heb nog nooit zulke hoge stapels Heineken bier opgeslagen gezien. We lopen door de groene deur nothing to declare, de rode is dicht, een visum hebben, dit keer van een vriendelijke arabier ontvangen.
Dubai is nu een lege bouwput, alles ligt nog open maar bijna verlaten. Toch is het druk op de weg maar niet zoals vorig jaar. A rijdt prompt richting Deira en ik weet zeker dat we een brug overmoeten. Rond 11 uur, kan later zijn geweest komen we aan bij het hotel. De lichttorens en de sky-krabbers zijn overwelmend, maar het contrast en de impact is minder dan vorig jaar. Het lijkt minder dan een jaar geleden.
Het blijkt fris te zijn want Muna draagt een wintertrui en A een jas. Ik val om van de warmte.
Ik heb de klok bijgedraaid, mijn horloge dan , want om 4 uur donker is erg vroeg, enfin ik moet maar aan het tijdsverschil wennen dit keer in een ruk. Geen flauwe kul.
Uiteraard was het laat geworden en we hebben veel om bij te praten, in het Nederlands en in het Engels. Ik bescheur me over het feit dat A&M een hondje uit het asiel gehaald hebben. Hij komt niet in de buurt van haar moeder (wellicht heeft ze er met de zwembadveger achter aan gezeten) en blaft niet. A dog, that is not a dog it is a stupid animal, it does not even bark to protect our house it is a coward. Enfin de hond heeft vasgesteld welke kant van huis aan wie behoort, In de keuken komt hij nooit. Hihi, zeven keer wassen, haha.
April 29 Sheikh Zayed RoadStill working on the final blog.
An impression of the famous Sheikh Zayed Road, slow traffic, usually crowded
Dubai airport daily activities March 15 Mirror of Dubai 15 maart@Ann : we hebben vanmorgen voor 3 euro met zijn tweeen ontbeten en weten nog steeds niet wat we gegeten hebben het was een Indisch zaakje met alleen maar donker getinte mannen die geen engels spraken en nee schuddend ja bedoelden. De manager werd er bij gehaald want veel meer dan een omelette konden we er niet van maken.
Sommige Indiers zijn hele strenge vegetaristen en drinken nooit.
Het is zo warm dat Ed echt op aopegapen ligt tussen 12 en 3 zoals de lokalen. Mijn botten zijn echter heel vrolijk en eindelijk kan ik weer als jonge hinde rondstruien in de schaduw van de souks. Ik heb inmiddels les van Muna gekregen en tevens een tovermiddel, de DVD van hun Nikka. Als het afbieden dreigt te stoppen en ik weet dat ik keihard een oor aangebreid (!) wordt, haal ik de DVD uit mijn tas (werkt alleen bij arabieren niet bij Indiers of Pakistani), het resultaat is verbluffend. Meer dan 50 % korting + visitekaartje (en das heel belangrijk hier, dan ben je in trade). Ik val van de ene verbijstering in de andere, zit tussen 100 culturen, iedereen vraagt aan iedereen where are from, Ed had er een van Milabal en snapte er niets van. Miralbal. Dit gaat toch onderdeel worden van het verslag anders moet ik het twee keer typen.
Het was beetje zanderig heet. Morgen gaan we om af te koelen wellicht richting woestijn, Inshallah. We zitten of een breekpunt, ik ben nooit langer dan 10 dagen van huis en krijg verrekt veel heimwee. Mijn botten niet, die voelen als 40.
Indische sarongs vind ik persoonlijk heel mooi, je kunt ze als jurk dragen. Ik weet nog niet of ik deze verleiding kan weerstaan.
@Edward : ik zie hier zoveel kleuren en ruik zo veel geuren dat het soms te veel wordt.
@Ilona of @Belona : het meloenen verhaal van een arabier gaat hier echt niet op. En overigens kijkt niemand me scheef aan als ik een kniebroek draag. En in badpak over straat mag niet, nee, maar wie doet dit thuis, ha ik niet.
Het wereldnieuws volgen we via The gulf News. Nederland wordt nooit genoemd, maar we kunnen ze PZC morgen on line lezen want heb weer 24 uur internet, wat duur is 10 EURO.
Jullie zitten nog allemaal aan de koffie, mijn wederhelft in de Ierse Pub hierboven, zal eens acte de presence gaan geven en ben binnen een uur terug on chat hier of bij Sjerrie. Waarom Sjerrie ? Omdat ze vaak off line spiekt.
Rytah March 13 Friday 13 ThMijn vakantie verslag komt later maar wijkt niet veel af van deel I.
Behalve dat de recessie hier duidelijk zicht baar heeft toegeslagen. de dure hotels niet veel volk over de vloer krijgen, wij in een goedkoop hotel zitten dicht bij de Creek waar het goed toeven is. Voor het strand te bezoeken kost een taxi rit 3 euro en ben je afhandelijk van de file 15 min of 1.5 uur onderweg. Lopen is te ver want als ze rijden, rijden ze snel.
Vandaag de kamelen opgezocht, hartstikke druk in de woestijn, het is zondag hier. En morgen zaterdag gewoon vrij. Het is nog steeds een omgekeerde wereld waar allerlei culturen in vrede naast elkaar leven en dat verbaast ons. Het dagelijkse leven en uit eten is spotgoedkoop. Benzine nog steeds bijna gratis, sigaretten ook.
Alleen alcohol is schreeuwend duur, ofschoon een pilsje net zoveel kost dan op een Nederlands terras.
Ga er vandoor, snap niet helemaal dat ik nog steeds on-line ben, de 24 uur zijn allang om :-)
Rytah February 25 Count DownHet aftellen is begonnen en de koffers bijna gepakt
The count down started and the suitcases almost packed
الحساب إلى أسفل يبدأ والحقائب تقريبا يحزم
Zeker niet de bedoeling om hier een raadplaat te starten maar wie weet wat dit is ? Zomerkleding, T-shirts en vooral een goed humeur Geen plannen gemaakt dit jaar, geen tochten uitgestipeld, we worden daar geleefd De woestijn, Oman, of zwemmen tussen de dolfijnen Kameel rijden, oude steden bezoeken Het maakt niet uit Nog 7 nachten slapen As-Salāmu `Alaykum السلام علي أمك ودود في قانون حتّى مسيرة [5ث] في 21.40 في دبي مطار نحن نحبّ أنت |
||||||||||||||||||||||||
|
|
